Ad birebir anlamıyla doğru. 1890'lardan itibaren bu dergiler odun hamurundan yapılmış kâğıda basılıyordu: ucuz, asitli ve kenarları hafif tüylü. Saygın dergiler kuşe kâğıt kullanırdı ve onlara slick denirdi. İkisini karanlıkta bile ayırt edebilirdiniz. Hamur kâğıt sararır, çatlar ve sonunda ufalanır. Hayatta kalan nüshaların neden bu kadar değerli olduğu ve basılanların çoğunun neden artık var olmadığı bundandır.
Her şeyi ekonomi belirliyordu. Bir pulp dergisi ömrünün büyük kısmında on sentti, 128 sayfa civarındaydı ve yazarlara kelime başına ödeme yapardı: genellikle yarım sentle iki sent arası. Üslubu açıklayan şey bu tarife. Hacmi açıklayan da: çalışan bir tür yazarı yılda bir milyon kelime yayımlayabiliyordu. Frederick Faust'un neden birkaç isme ihtiyaç duyduğu ve Erle Stanley Gardner'ın neden yazmak yerine dikte etmeye geçtiği buradan anlaşılır.
Satışı kapak yapardı
Bir bayide iki yüz derginin arasında tek bir sırttınız. Kapağın işini görmesi için yaklaşık bir saniyesi vardı, o yüzden bütçe oraya gitti: tam renk, azami belanın tek bir anı ve bir metre öteden en çok bağıran renk düzeni. Ressamlar, hızla üretim işi yapan düzgün eğitimli boyacılardı. Bu koleksiyondaki 1916 tarihli The Popular Magazine kapağını yapan Frank E. Schoonover, Howard Pyle'ın yanında yetişti. Hubert Rogers, Adventure kapaklarından Astounding Science Fiction'ın görünüşünü belirlemeye geçti. Norm Saunders buradaki Ten Detective Aces için çizdi; otuz yıl sonra Mars Attacks kartlarını yaptı.
Her şey buradan çıktı
Zorro 1919 tarihli bir pulp hikâyesiydi. Tarzan, Conan, Doc Savage, The Shadow, Perry Mason, Sam Spade ve Philip Marlowe bu kâğıtta, bu tarifelerle, çoğunlukla işe gidip gelen çalışan erkeklerden oluşan bir okur kitlesi için ortaya çıktı. Bugün sinemayı ve diziyi taşıyan türler modern biçimlerini bu dergilerde aldı, çünkü format ilk sayfada bir kanca ve sayı bitmeden bir çözüm talep ediyordu.
Nasıl bitti
Birkaç şey aynı anda oldu. Savaş sırasındaki kâğıt kısıtı sayfa sayısını ve kesim ölçüsünü küçülttü; bunu buradaki 1944 sayısında görebilirsiniz, editörler içindekilerin üstüne bir açıklama basmış. Cep kitabı 1939'da geldi ve aynı işi aynı paraya, cebe giren bir biçimde yaptı. Kitap kulüpleri üç ciltli romanı, tek bir romanın fiyatının altına kapınıza yolladı. Sonra 1955'te sektörün büyük kısmını dağıtan American News Company parçalanıp satıldı ve ona bağlı dergiler bayiye giden yollarını neredeyse bir gecede kaybetti.
Ayakta kalanlar küçüldü. Digest boyu, daha küçük tiraj, daha dar odak. Bu koleksiyonda hayatta kalanlardan üçü var: Mike Shayne, Alfred Hitchcock ve Ellery Queen; burada sırasıyla 1984, 2000 ve 2012 sayılarıyla. Sonuncusu hâlâ yayımlanıyor.
Bu künyeler hakkında
Her sayı sayfası içindekileri basıldığı gibi aktarır: hikâye başlıkları, imzalar, sayfa numaraları ve künyenin cilt, fiyat ve periyot hakkında söyledikleri. Tarama hasarlıysa kayıt bunu söyler, tahmin yürütmez. Bir başlık 1947'de sıradan olan ama bugün olmayan bir dil kullanıyorsa, dokunulmadan bırakılır ve işaretlenir. Kendi koleksiyonunu sessizce düzelten bir arşiv pek arşiv sayılmaz.